Page 82 - Ant Sanat Dergisi - Sayı 11

Yörük Yaşamı

Nostalji mi Oluyor?

Hüseyin
ÇIMRIN

Geçenlerde yerel bir TV kanalında, Anamas Yaylası’nda yapılan Yörük şenliklerini
izledim. Ne güzel bir şölendi o! Zamanla kaybolan değerlerimize sahip çıkma adı-
na çok sevindim; anılarda altmış yıl öncesine gittim. Bir Alman televizyon ekibi ile
60’ların başlarında Antalya Gebiz’den başlayıp Anamas Yaylası’na dek süren
Yörük göçünü izlediğim günler gözümde canlandı. Bu izlenimlerimi o yıllarda
kaleme aldığım şekli ile sizlere aktarmak istiyorum.

Y örükler, yalnız yetiştirdikleri hay- yüksek dağlarda, ormanlarda; kışın sahilin ılık ve
vanları ve bunlardan elde ettikle-
zümrüt fundalıkları arasında yaşamak, bilhassa
ri hayvan ürünleri ile geçimlerini
bataklıkların yoğun olduğu 1970’li yılların önce-
sürdüren göçebe insanlardır. Yazın
sahillerde otlar kuruduğu zaman sine kadar Antalyalıların hemen hemen tümü-
nün uyduğu bir gelenekti. Yaşlı Yörüklerin an-
yaylalara gitmek, kışın kar yağdığı zamanlarda lattıklarına bakılırsa, üçüncü Cemre düştüğünde
sahillerin yeşil ovalarına inmek, hayvanlarını (6 Mart) bahar geldi sayılırdı; çünkü bugünden
beslemek için adeta buna zorunludurlar. Eski- sonra otlara Allah tarafından izin verilir ve otlar
den yazları sahilin sıtmasından uzak yaylalarda, her gün bir arpa boyu büyürlerdi.

82 Muratpaşa Belediyesi Kültür ve Sanat Dergisi