Page 146 - ANT SANAT 12
P. 146
Döngüye Karşı
Susuşların ve unutuşların kanattığı bir kentin Ölümle yaşam arasında ince bir çizgideyim
tam ortasındayım. En işlek caddesi şehrin… sanki. Çevremizi saran yosunlaşmış sessizliğin
Ruhlarından soyunmuş kalabalık, bir döngü tenimize yapıştığı yerde; ıssızlaşmış sabahla-
halinde ve sis bulutunun arasında meçhule rın, arsızlaşmış yoksunluğun bir köşesindesin
doğru yürüyor… işte. Nice anışların, kanayışların, çarpışarak
Sen mi? Nereye gideceğini bilmeyen yığınların yoğrulan sırların tükendiği yer burası.
arasında öylece duruyorsun. Bekleyiş gibi de- Kaldırım taşlarıyla örtülmüş uçurumları anım-
ğil, çakılıp kalmaya benzer bir şey… Bakışların satan caddelerden geçip gidiyorum. Geçiyo-
yapayalnız, yalnızlığın çırılçıplak… rum sarhoş, sıkılgan, sırılsıklam bu hayattan…
Evet, bir sen varsın orada kalakalan. Tek bir soru var aklımda: Var mısın?
Gerçekten var mısın? O sırada bir mucize oluyor. Kalabalık kaskatı
Sevincin çığlığının sonsuzluğa dağılmasının kesiliyor bir an için, hayat duruyor sanki. Yü-
üzerinden ne çok zaman geçti buralarda. Su- rüyorsun bana doğru. Bir bakış, bunca kederi
sanın da konuşanın da kayboldu gözlerindeki nasıl biriktirir gözbebeklerinde, bilemiyorum.
ışıltı. Korkuların da coşkunun da anlamı kal- “Bu kadar hüzünle bakmasan dünyaya” diye-
madı. Yürek çağrısına ses verenler, bir umu- cek oluyorum ama… Biliyorum, o olamadan
dun peşine takılıp yürüyenler yüzlerce yıl var olamazsın ki sen…
uzakta kaldılar sanki. Bir sen varsın sanki bü- Müzik susmuş, dua susmuş, küfür susmuş…
tün bu olup bitenin farkında olan. Sessizliğin Yalnızca sen ve ben varız.
hüzün dolu, mağrursun ama… Ağır adımlarla yürüyorsun bana doğru, usul
Gerçekten var mısın? usul yaklaşıyorsun… Kısacık bir an gözlerim-
Alaycı şarkılar ve küfürlerin ortasında kapkara de durup, kayboluyorsun ufukta. Ardına takıl-
bir yağmur yağıyor kente, yaşarken ölenlerin manın, “başka türlü bir şeyin” varlığını anlat-
üzerine… Binlerce insan yollarda yine, solgun manın anlamı yok. Sana dokunmanın da öyle…
yüzleri ve kıpırtısız yürekleriyle. Müziğin rit- Hayat olağan akışına döndüğünde tuhaf bir
mi aynı, söylenen şarkı aynı, ezberletilen me- şey oluyor. İlk kez çocuk sesleri yükseliyor cı-
tin aynı, oynanan oyun aynı. Herkes birbirine lız da olsa kalabalıktan. Hüzün ve yalnızlık mı?
benziyor burada ve kimse kimseyi tanımıyor Onlar baki; ama dudaklarıma belli belirsiz ko-
üstelik. nan bu tebessümün anlamı ne? Gittiğin yöne
Tam aşk nerede diye sorarken kendime, arayıp doğru son bir kez daha bakıyorum. Soruyorum
dururken “çarparak başlatan yeni sevinçleri”, son kez kendime, bu hayalden çekip gitmeden
sana rastlıyorum. Kapkara bir sabah alaca- önce?
sında, ufkun ardına dikip gözlerini, uzaklara Var mısın?
dalıyorsun. Zamanın ötesinde durmuş, sepya Yoksun…
renginde bir fotoğraf gibisin; ürkmüş, sığma- Deneme: Eylül Deniz
yan çerçeveye… İllüstrasyon: Buket Bayram
Var mısın?
Bir yenilginin dizeleri konuyor avuçlarıma. antsanat
146 Muratpaşa Belediyesi Kültür ve Sanat Dergisi Muratpaşa Belediyesi Kültür ve Sanat Dergisi 147
